Her yanda binalar… Gökdelenleri andırıyor, sanki sokaklar daralıyor, binalar üzerimize geliyor... Ürkütücü devler gibi…
Klakson sesleri kulaklarımızda, kaçıyorduk! Arkamıza bile bakmadan uzaklaşıyorduk. Yeter di artık, sıkılmıştık egzoz gazlarını solumaktan, şehir bunaltmıştı bizi.
Metropolün tam ortasında, Ataköy, 8. 9. kısmın bittiği yerde vardık kurtarılmış bölgeye. Hafiften bir gübre kokusu aldı dört yanımızı. Çevrede küçük bahçeler… İnsanlar çalışıyor, küçük çardaklarında oturuyor, kahvaltı yapıyor, çaylarını yudumluyor…
Bu sarhoşlukta kendimizi kaybetmişken Ali Boynueğri ile tanıştık.
“Gençler salatalık yer misiniz? Buyrun oturun.”
“Ali Baba’nın Çiftliği” yazan bir kapıdan girip, çardaktaki sandıklı döşeğe oturuyoruz. Avuç dolusu salatalıkla Ali amca da yanımıza geliyor.
“Buyurun buyurun! Bakalım böylesini yediniz mi?”
Ufak ama Kütür kütür salatalıklar… Gerçekten bir daha öylesini tadamayacağımız kadar tatlılar.
“Semaverde çayım da var gençler…”
“Ali amca n’oluyor burada, neresidir burası anlat hele”
“Burada imar izni yoktur. Bazen uçaklara bu yandan kalkış verilir, uçaklar burada alçaktan uçar. Onun için Bakırköy Belediyesi burayı ücretsiz olarak emeklilere veriyor. Hobi bahçeleri bunlar.”
“Ne zamandır bu bahçe senin?”
“Aralık 2004’te aldım burayı. O zamanlar çok göbekliydim. Spor salonuna gitmeyi düşünüyordum ama bana pek uygun değildi. Ben de bisiklet aldım kendime, her sabah altıdan sekize biniyordum sonra da işe gidiyordum. Her yanı gezerdim bisikletimle. Bir sabah merak ettim buraları nedir diye. Gezdim. Birkaç domates koparttım bahçelerden, çok hoşuma gitti. İki ay kadar her sabah buralara geldim. Bir sabah birisiyle konuştum ‘nasıl alıyorsunuz bu bahçeleri?’ dedim. Anlattı. Hemen bir tane de ben aldım.”
“Nasıl alınır peki buralar?”
“Bakırköy’de oturan 60 yaş üstü emeklilere veriyorlar bu bahçeleri. Sırada üç yüz kişi varmış ama başvurmak için bir ikametgah yetiyor. Fakat bahçeyi elinizde tutabilmeniz için daha fazlası gerekli!”
“Nasıl Yani?”
“Bahçenizin bakımını, düzenlemesini yapmalı, bahçeden geçen su borularını arızalanması halinde onarmalısınız. Hatta çevre yolların temizliğine dahi dikkat etmelisiniz ama bunlar zorunluluk gibi değil. Keyif alıyorum bunları yapmaktan. Bahçenin yanında yol yoktu, orayı ben parke kaplattım.”
“Bu merak nereden geliyor Ali amca?”
“Ben Malatyalıyım, çocukken bu işlerle çok uğraştım. Çok geniş bahçelerimiz vardı. Evimizin ihtiyacı çarşıdan alınmazdı. En güzel elmalar bizim bahçede yetişirdi. Ziraat mühendisleri bizim bahçeyi örnek gösterirdi.”
“Bu bahçede neler yetiştiriyorsun?”
“Kabak, patlıcan, biber, salatalık, soğan, fasulye, erik ve kayısı ağaçları… Hepsi de hormonsuz ve yalnızca tabii gübre kullanırım”
Ali amca yıllarca Eminönü’nde nalbur işletmiş, şimdi oğluyla birlikte bir turizm şirketini yönetiyormuş. İş için bahçesinden uzak kaldığında dayanamaz erkenden dönermiş.
“Her sabah altıda gelir, besmeleyle açarım bu kapıyı. Bitkilerimle konuşur, severim onları. Sekize kadar sohbet ederiz onlarla. Akşam sekizde bir daha gelir sularım hepsini, onlar da sebze, meyve verirler bana.”
Ali amca pek hoş anlatıyor… Vedalaşıyor, yanından ayrılıyoruz. Bahçelerin arasında gezerken fark ediyoruz ki burada erkekler kadar kadınlar da bahçelerle uğraşıyor. Onlardan biri Teller Çalışır. Ailece gelmişler. Her hafta sonu olduğu gibi yine burada kahvaltı yapıyorlar.
Teller:
“Şimdi Van Milli Eğitim Müdürü olan Yahya Bey’in bahçesiydi burası. Tayin olunca bana bıraktı. Benim ilk senem burada. Önceden sınıf öğretmenliği yapıyordum, artık emekliyim.”
Beşiktaş İlçe Milli Eğitim Müdürü olan eşi Şeref Bey ve Yıldız Teknik Üniversitesinde okuyan oğlu Teller Hanımı bahçede hiç yalnız bırakmıyor, hep birlikte çalışıyorlar.
Şeref:
“Biz köy çocuğuyuz, bu işlerin içinde büyüdük. Böyle bir bahçe hep içimizde özlemdi. Memlekette ne yetişiyorsa ektik buraya. Patlıcan, biber, kara lahana, domates, marul, soğan, fasulye, mısır, ve çeşit çeşit çiçek… Mayıs ayı başında ekmiştik, domatesler vermeye başladı, marullar oldu, şimdi yiyoruz.”
Az ilerde güneş gözlüğü ve şık şapkasıyla Nuri Çobanoğlu ilgimizi çekiyor.
Türk Hava Kuvvetlerinden 1982’de ayrıldıktan sonra Türk Hava Yollarında kaptan pilotluk yapmaya başlayan Nuri amca 2002’de yaş haddinden emekli olmuş. Altı senedir de burada bahçe sahibiymiş.
“Ben kaptan pilotum! AirBus 340 sorumlu kaptanıyım. New York, Miami, Chicago, Osaka, Tokyo, Şangay, Pekin, Koalalumpu, Jakarta… Bütün dünyayı gezdim.”
Nuri amca ekimi mayısta yapmış. Bahçesinde domates, çilek, biber, salatalık ve hoş kokulu güller var..
“Emekli olmadan bu bahçeyi aldım. Altı senedir gelirim buraya. Emekli olunca da bir yat aldım. Şimdi de denizde kaptanlık yapıyorum… İşte bazen Ataköy marinaya bazen de bahçeme gelirim.”
Burada bahçe sahipleri sağlam dostluklar kurmuşlar, yürüyüş yollarına çevre ilçelerden spor yapmaya gelenler de bu dostluğa ortak olmuş.

Kutu: Yeşilköy Hava Limanından kalkan uçaklar, açmış kollarını geziniyor. Onlar da kol kanat germiş, korkuluk olmuş bu bahçelere.